پيامبر خدا ( ص ) بدون نسل گرديد . همچنانكه معاوية بن يزيد نيز سخت به گريه افتاد و هنگامى كه از علت گريه و بىتابى وى پرسيدند گفت : گريه‌ام در حسرت گذشته نيست بلكه گريه‌ام به خاطر دلتنگى و بيچارگى كسى از بنى اميه است كه بر مسند قدرت خواهد نشست ، ديگر صحابه نيز اعلام كردند كه آنها در آن روز پيامبر ( ص ) را ديدند كه پريشان و گردآلود شيشه‌اى پر از خون بدست داشت و هنگامى كه از وى دربارهء شيشه پر از خون پرسيدند پاسخ داد كه او شاهد قتل امام حسين بوده و خون امام را در آن شيشه جمع آورده و روزى كه قاتلانش به پيشگاه الهى حاضر مىشوند ، از آنها خونش را مطالبه خواهد كرد . در برابر خشم و نفرت مسلمانان نسبت به بنى اميه ، يزيد بن معاويه چاره‌اى جز اين نديد كه مسئوليت كشتن امام را بر ابن زياد افكند و بگويد : خداوند ابن مرجانه را لعنت كند به خدا سوگند كه من دستور كشتن به او نداده بودم و بدين كار هم راضى نبودم و مرا به كارى واداشت كه تحملش را نداشتم به خدا قسم دلم مىخواست دست از هر چيزى مىكشيدم ولى امام حسين كشته نمىشد . البته همانگونه كه گفتيم اين سخنان را هنگامى بر زبان آورد كه به اطلاعش رسيده بود كشته شدن امام حسين جهان اسلام را به لرزه درآورده و مسلمانان را به قيام عليه وى و انقلابى بزرگ ، سوق داده است ، او همچنانكه گفتيم پيش از رسيدن اين خبرها و تشديد خشم و نفرت مردم ، از ابن زياد تقدير به عمل آورد و به خاطر كارى كه به فرجام رسانده بود ، از او تشكر كرد و ارجش نهاد .